Van een hottub en een picnic
Het is al weer vrijdag en dat betekent koffers pakken en op naar Kaapstad.
Maar zover is het deze ochtend nog niet. Wel die koffers, maar eerst nog een laatste genieten van Camissa farm. Dat was eerst genieten van een ontbijtje in de zon op het terrasje voor onze deur en nog even lezen in die uitnodigende vensterbank..
De huisjes hier hebben allemaal de beschikking over een hottub. Daar had Marijke haar zinnen al op gezet vanaf het moment dat we hier in december al geboekt hadden. Het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Wind, zeg maar storm, was nu niet bepaald hottub-weer.
Gisterenavond bleek dat er voor vandaag geen vuiltje aan de lucht was en Ivo zou om zeven uur, hij was dan toch al wakker (dankjewel Otis 🙂 ) de hottub opstoken zodat die om een uur of negen op aangename temperatuur zou zijn.
Prima gelukt en Ivo, Nadia en Marijke in het warme badje en ik mocht lekker met Otis in de weer.
Aan al dat genot kwam een eind, want voor ons om elf uur uitchecken en om twaalf uur had Ivo nog een picnic geregeld op weer een mooi wijngoed.
De zon scheen heerlijk, een briesje hield de temparatuur aangenaam en onder een soort prieel/pagode werd de picnic-lunch geserveerd.
Er werd een mand gebracht waar een schijnbaar eindeloze reeks schaaltjes uit tevoorschijn kwam met allerlei lekkere gerechten.
Na een flesje ging Otis lekker slapen onder de bomen en wij genoten van het goede leven.
Na de picnic was het tijd om afscheid te nemen van Nadia, Ivo en Otis en een uurtje later waren we bij ons hotel in Kaapstad, de laatste stop voor we weer op huis aan vliegen.
We zitten hier in een klein ‘Boutique-hotel’. Een beperkt aantal kamers, heel uitnodigende ‘huiskamer’, lekkere tuin en super zorgzame staf.
’s Avonds hebben we gegeten bij ëlgr. Een restaurant op aanraden van Ivo en Nadia. Bij binnenkomst viel ons al op dat met onze komst de gemiddelde leeftijd waarschijnlijk met een jaar of tien omhoog schoot. 🙂
Muziekvolume op standje tien en een ober die in uiterst rap Kaaps engels vertelde hoe het hier werkte. Dubbel lastig te verstaan dus, maar we zijn er uit gekomen. Heerlijk gegeten, maar in de loop van de avond kwamen ze wel opvallend vaak aan ons vragen “Everything OK?” “Do you enjoy?”.
We kregen toch een beetje het idee dat we in de categorie ‘special needs guests’ ingedeeld waren :-))