Zuid Afrika blog

Donderdagochtend hebben we gebruikt voor een herkansing Knysna. Knysna ligt aan een baai en kijkt uit op de smalle doorgang van de Indische oceaan naar deze baai. De toegang tot de baai wordt gevormd door zowel aan west- als oostzijde een bescheiden bergrug.
Gisteren was het plan om met een boot naar de west kant te gaan. Die is alleen per boot bereikbaar. Dat redden we vandaag niet en dus hebben we de oost kant genomen. Die is ook per auto bereikbaar. Boven een prachtig uitzicht op Knysna en de smalle doorgang. De vloed kwam opzetten en dat was goed te zien aan het water. De vloed moet door een ‘smalle trechter’ en je ziet dat de stroming sterk is.

Daarna hebben we in Knysna nog even koffie en thee gedronken en zijn we op weg gegaan richting Prince Albert. Die route gaat via George en Oudtshoorn. In Oudsthoorn sta je voor de keus om met een kleine omweg een prima begaanbare weg te nemen of de uitdaging van de Swartbergpas. Die laatste route is korter, maar kost veel meer tijd en gaat met onverharde smalle wegen (één auto breed) over de top van de bergrug. De vraag was ook of de pas wel open was. Als het geregend heeft is die weg onbegaanbaar. Hij bleek open, van Ivo al gehoord dat het heel erg de moeite waard was, en we hebben de uitdaging dus opgepakt.
Na Oudtshoorn begint de Karoo. Karoo betekent ‘droog’ en het gebied maakt ook af en toe een desolate indruk. Eigenlijk zou je hier moeten rijden met de muziek van Ennio Morricone uit de speakers.
Ook een gebied met veel struisvogel-boerderijen. Gaaf hoor die twee struisvogels in Gondwana. Hier staan ze met honderden in een, ja hoe noem je dat, een wei zonder gras of groen. 🙂
De streek wordt ook wel de ‘veren hoofdstad van de wereld’ genoemd.

Na de vlakte achter ons te hebben gelaten was het links af de Swartbergpas op. Een uitdaging was het! 27 kilometer af en toe steil omhoog, kuilen en hobbels. Oh jee een tegenligger in de verte, waar kan ik langs de kant staan zodat passeren mogelijk is en wachten tot dat hij langs is?
De pas is onderdeel van een ‘Wereld erfgoed gebied’ en de tocht was prachtig. Geweldige panorama’s, imposante ruige rotsformaties. Wij vinden het de mooiste en meest bijzondere tocht die we ooit gemaakt hebben. Vorig jaar Noorwegen was prachtig, maar deze pas overtreft dat ruimschoots. Adembenemend.

Inmiddels zijn we in Prince Albert aangekomen en verblijven we in Mirtehof Guest Farm, waar dit ons uitzicht was bij aankomst.